મમ્મી કોલિંગ: વિવાનની જિંદગીનો સૌથી મોટો પસ્તાવો
ગામડામાં એકલી રહેતી તેની માતા (મમ્મી) માટે વિવાન જ તેમની દુનિયા હતો. પતિના અવસાન પછી તેમણે ખૂબ જ કષ્ટો વેઠીને વિવાનને ભણાવ્યો હતો. હવે જ્યારે વિવાન મોટો માણસ બની ગયો હતો, ત્યારે માતાને પૈસાની નહીં, પણ દીકરાના બે મીઠા શબ્દોની ભૂખ હતી. તે દરરોજ સવાર-સાંજ હાથમાં ફોન લઈને વિવાનના કોલની રાહ જોતી. ઘણીવાર જ્યારે તે સામેથી ફોન કરતી, ત્યારે વિવાન કાં તો ફોન કાપી નાખતો અથવા ઉતાવળમાં કહેતો: "મમ્મી, હું ક્લાયન્ટ સાથે મીટિંગમાં છું, પછી વાત કરું." અથવા "હું બહુ વ્યસ્ત છું, રોજ રોજ શું ફોન કરો છો!" માતા મન મનાવીને ફોન મૂકી દેતી કે, "મારો દીકરો મોટો સાહેબ બની ગયો છે, કામ તો હોય જ ને!"
એક શનિવારની રાત્રે, વિવાન ઓફિસમાં એક આંતરરાષ્ટ્રીય પ્રોજેક્ટના સબમિશનમાં વ્યસ્ત હતો. આ પ્રોજેક્ટ તેના પ્રમોશન માટે ખૂબ જ મહત્વનો હતો. આખી ઓફિસ ખાલી થઈ ચૂકી હતી, પણ વિવાન લેપટોપ સ્ક્રીન સામે આંખો ફાડીને કામ કરી રહ્યો હતો.
બરાબર રાત્રે સાડા નવ વાગ્યે તેનો ફોન ટેબલ પર ધ્રુજવા લાગ્યો. સ્ક્રીન પર ફ્લેશ થયું: Mummy Calling (મમ્મી કોલિંગ).
વિવાને ઘડિયાળ તરફ જોયું અને અકળાઈને કમ્પ્યુટરના કીબોર્ડ પર હાથ પછાડ્યો. તેણે મનમાં વિચાર્યું, "અત્યારે મારી પાસે એક-એક મિનિટ કિંમતી છે અને મમ્મીને અત્યારે જ ફોન કરવો છે! ચોક્કસ પૂછશે કે શું ખાધું ને શું લાવ્યો..." વિવાને ગુસ્સામાં ફોન સાઇલન્ટ કરી દીધો અને કામમાં પરોવાઈ ગયો. થોડીવાર પછી ફરીથી ફોન સ્ક્રીન ઝબકી... Mummy Calling. આ વખતે વિવાને ફોન ઊંધો મૂકી દીધો.
રાત્રે બે વાગ્યે કામ પતાવીને વિવાન જ્યારે પોતાના ફ્લેટ પર પહોંચ્યો, ત્યારે તે એટલો થાકી ગયો હતો કે કપડાં બદલ્યા વગર જ બેડ પર પડી ગયો. મમ્મીને વળતો ફોન કરવાનું તેના મગજમાંથી સાવ નીકળી ગયું હતું.
બીજા દિવસે રવિવાર હતો. સવારે નવ વાગ્યે વિવાનની આંખ ખુલી. તેણે આળસ મરડીને ફોન હાથમાં લીધો. સ્ક્રીન પર તેના ગામના પાડોશી રમેશભાઈના ૭ મિસ્ડ કોલ હતા. વિવાનના મનમાં ફાળ પડી. સામાન્ય રીતે રમેશભાઈ ક્યારેય આટલા ફોન ન કરતા. વિવાને ધ્રુજતા હાથે રમેશભાઈનો નંબર લગાવ્યો.
સામેથી ફોન ઉપડ્યો, પણ કોઈ અવાજ ન આવ્યો... બસ રડવાનો અને ડસકાં લેવાનો અવાજ આવતો હતો.
વિવાને ગભરાઈને પૂછ્યું, "રમેશકાકા! શું થયું? બોલો ને!"
રમેશભાઈએ ભારે અવાજે કહ્યું, "વિવાન બેટા... તું જલ્દી ગામડે પહોંચ. કાલે રાત્રે નવ વાગ્યાની આસપાસ તારી મમ્મીને અચાનક છાતીમાં સખત દુખાવો ઉપડ્યો હતો. તે હોસ્પિટલ જવા માટે તને ફોન કરતી હતી કે મારો દીકરો આવીને મને ગાડીમાં લઈ જશે... પણ તારો ફોન ન લાગ્યો. અમે તેને સરકારી હોસ્પિટલ લઈ ગયા, પણ મોડું થઈ ગયું હતું. ડૉક્ટરે કીધું કે ઊંઘમાં જ મેસિવ હાર્ટ એટેક આવી ગયો... તારી મમ્મી હવે આ દુનિયામાં નથી રહી."
વિવાનના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. કાનમાં સીટીઓ વાગવા લાગી. ફોન તેના હાથમાંથી સરકીને સોફા પર પડી ગયો. તે ગાંડિયાની જેમ દોડીને બેડરૂમમાં ગયો અને પોતાનો ફોન ચેક કર્યો.
ગઈકાલે રાત્રે સાડા નવ વાગ્યે આવેલા એ બે કોલ... એ તેની માતાની કોઈ સામાન્ય વાત નહોતી, પણ તેમના જીવનની છેલ્લી ચીસ હતી. તેઓ પોતાના વ્હાલસોયા દીકરાને અંતિમ શ્વાસ લેતા પહેલાં એકવાર જોવા માંગતા હતા, તેનો અવાજ સાંભળવા માંગતા હતા. પણ વિવાન પોતાના 'પ્રોજેક્ટ' અને 'કેરિયર'માં એટલો અંધ હતો કે તેણે એ કોલ કાપી નાખ્યો હતો.
વિવાન એ જ ક્ષણે મોટેથી રડી પડ્યો. તેની પાસે કરોડો રૂપિયા હતા, મોટો હોદ્દો હતો, પણ જે માતાએ તેને આ લાયક બનાવ્યો, તેના છેલ્લા સમયે તે તેની સાથે નહોતો. તે રડતો રહ્યો, કરગરી રહ્યો, પણ હવે સમય વીતી ચૂક્યો હતો. તે પોતાની માતાનો અવાજ સાંભળવાની અને તેમની માફી માંગવાની છેલ્લી તક કાયમ માટે ગુમાવી ચૂક્યો હતો.
બોધ: દુનિયાના તમામ કામ, મીટિંગ્સ અને પ્રોજેક્ટ્સ રાહ જોઈ શકે છે, પણ માતા-પિતાની ઉંમર અને સમય કોઈની રાહ નથી જોતા. ગમે તેટલા વ્યસ્ત હોવ, જ્યારે પણ ફોનની સ્ક્રીન પર "Mummy Calling" જુઓ, ત્યારે બધું કામ છોડીને પહેલાં ફોન ઉપાડો. કારણ કે એ અવાજ સાંભળવા માટે નસીબદાર હોવું પડે છે.
SB Entertainment
