એ છોકરી જે પોતાનું નામ ભૂલી ગઈ

એ છોકરી જે પોતાનું નામ ભૂલી ગઈ

રાતના બે વાગ્યા હતા. આખું શહેર ઊંઘમાં હતું, પરંતુ શહેરની બહાર જતા હાઇવે પર એક કાર ઝડપથી દોડી રહી હતી. બહાર ભારે વરસાદ વરસી રહ્યો હતો અને કાચ પર પડતા વરસાદના ટીપાં એટલી ઝડપથી સરકી રહ્યા હતા કે રસ્તો પણ ધૂંધળો દેખાતો હતો. સ્ટિયરિંગ પાછળ બેઠેલી માયરાના હાથ કંપી રહ્યા હતા. તેની નજર વારંવાર રસ્તા કરતાં ફોન પર જતી હતી. ફોનની સ્ક્રીન પર એક અજાણ્યો નંબર ફરીથી ચમક્યો. છેલ્લા અડધા કલાકમાં એ નંબરથી તેને પાંચ કૉલ આવી ચૂક્યા હતા. આ વખતે તેણે કૉલ રિસીવ કર્યો. સામે થોડી ક્ષણ શાંતિ રહી અને પછી એક પુરુષનો ધીમો અવાજ સંભળાયો, “માયરા, તારે મારી વાત માનવી પડશે. હવે તું જે વિચારી રહી છે એ કરતાં ઘણું વધારે ખતરનાક છે.” માયરાએ ગુસ્સામાં કહ્યું, “તમે કોણ છો? અને મને વારંવાર કેમ ફોન કરો છો?” સામેનો માણસ થોડા સમય માટે ચૂપ રહ્યો અને પછી બોલ્યો, “કારણ કે તને જે યાદ છે એ સાચું નથી.” માયરાના હૃદયની ધડકન વધી ગઈ. “મને કંઈ સમજાતું નથી.” “સમજાશે... પણ કદાચ બહુ મોડું થઈ જશે.” “મને સીધી વાત કરો.” સામેના માણસે માત્ર એક જ વાક્ય કહ્યું, “જૂના ઘરમાં પાછી જજે. ત્યાં તને તારો સાચો ભૂતકાળ મળશે.” કૉલ અચાનક કપાઈ ગયો. માયરાએ ફરી નંબર પર કૉલ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ ફોન બંધ હતો. એ જ ક્ષણે સામેથી આવતી એક કારની તેજ લાઇટ સીધી તેની આંખોમાં પડી. માયરાએ ગભરાઈને બ્રેક મારી. કાર રસ્તા પર લપસી ગઈ. સ્ટિયરિંગ તેના હાથમાંથી છૂટી ગયું. એક જોરદાર ધડાકો થયો અને પછી... બધું અંધારું થઈ ગયું.

જ્યારે માયરાએ આંખો ખોલી ત્યારે તેની સામે સફેદ છત હતી. આસપાસ મશીનોના અવાજો સંભળાતા હતા અને નાકમાં દવાની ગંધ આવી રહી હતી. તેણે ધીમેથી હાથ હલાવ્યો. માથામાં અસહ્ય દુખાવો હતો. એક નર્સ તેની પાસે આવી. “માયરા, તમે મને સાંભળી શકો છો?” માયરાએ આંખો ખોલીને પૂછ્યું, “હું ક્યાં છું?” “હોસ્પિટલમાં. તમારો અકસ્માત થયો હતો.” માયરાએ તરત પૂછ્યું, “મારી સાથે કોઈ હતું?” નર્સે માથું હલાવ્યું. “ના. તમે એકલી હતી.” માયરાએ આંખો બંધ કરી અને અકસ્માત પહેલાંની ઘટના યાદ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. વરસાદ... રસ્તો... ફોન... અજાણ્યો અવાજ... પરંતુ એ પછી કંઈ જ યાદ નહોતું. ડૉક્ટરે તપાસ કર્યા પછી કહ્યું કે માથામાં ગંભીર ઈજા થઈ હોવાથી તેની કેટલીક યાદો અસ્થાયી રીતે ગુમ થઈ શકે છે. “તમને તમારું નામ ખબર છે?” ડૉક્ટરે પૂછ્યું. માયરા થોડી ક્ષણ ચૂપ રહી. “ના.” ડૉક્ટરે નરમ અવાજમાં કહ્યું, “તમારું નામ માયરા છે.” માયરાએ ધીમેથી પોતાનું નામ બોલ્યું—“માયરા...” પરંતુ એ નામ તેને પોતાનું લાગ્યું જ નહીં. જાણે કોઈ અજાણ્યા વ્યક્તિનું નામ સાંભળતી હોય.

બે દિવસ પછી તેને તેનો ફોન આપવામાં આવ્યો. ફોનમાં પાસકોડ હતો. માયરાએ કોઈ વિચાર કર્યા વગર ચાર અંક દબાવ્યા અને ફોન તરત જ ખુલી ગયો. તે પોતે જ આશ્ચર્યમાં પડી ગઈ. “મને પાસકોડ કેવી રીતે ખબર?” તેણે Gallery ખોલી. તેમાં તેના જીવનના અસંખ્ય ફોટા હતા. મિત્રો સાથેની તસવીરો, પરિવાર સાથેના ફોટા, મુસાફરીની યાદો... પરંતુ એક યુવકની તસવીર સામે તેની આંગળી અટકી ગઈ. યુવકની આંખોમાં શાંતિ હતી અને ચહેરા પર એક એવું સ્મિત હતું જેને જોઈને માયરાના દિલમાં અજીબ ગરમી પ્રસરી ગઈ. તે તેની બાજુમાં ઊભી હતી અને બંને ખૂબ ખુશ દેખાતા હતા. તેણે આગળના ફોટા જોયા. એ જ યુવક વારંવાર તેની તસવીરોમાં દેખાતો હતો. ક્યારેક બંને સાથે હસતા, ક્યારેક કોઈ કેફેમાં બેઠા, ક્યારેક વરસાદમાં એક જ છત્રી નીચે ઊભા. માયરાએ ફોનમાં Contacts ખોલ્યા. એક નામ સામે તેની નજર અટકી—કબીર. તેણે તરત નંબર પર કૉલ કર્યો. ફોન બંધ હતો. તેણે ફરી કર્યો. કોઈ જવાબ નહીં. પછી તેણે WhatsApp chat ખોલી. છેલ્લો message છ મહિના જૂનો હતો. કબીરે લખ્યું હતું, “જો ક્યારેય મને કંઈ થઈ જાય, તો જૂના ઘરમાં જજે. તને ત્યાં બધું મળશે.” માયરાનું હૃદય ધબકવા લાગ્યું. તેણે તરત ડૉક્ટરને પૂછ્યું, “કબીર કોણ છે?” ડૉક્ટરના ચહેરા પર અજીબ ગંભીરતા આવી. “તમને તેનું નામ ક્યાંથી મળ્યું?” “મારા ફોનમાં.” ડૉક્ટરે થોડું મૌન રાખ્યું અને પછી કહ્યું, “માયરા... કબીરનું છ મહિના પહેલાં મૃત્યુ થઈ ગયું હતું.”

માયરાને લાગ્યું કે હોસ્પિટલની આખી દુનિયા એક ક્ષણ માટે અટકી ગઈ. “શું?” “તેનું મૃત્યુ એક અકસ્માતમાં થયું હતું.” માયરાએ તરત પોતાનો ફોન ખોલ્યો. કબીરનો છેલ્લો message તેની સામે હતો. છ મહિના જૂનો. પરંતુ તેની અકસ્માતની રાત્રે, જ્યારે તે કાર ચલાવી રહી હતી, ત્યારે અજાણ્યા નંબરથી તેને જે message આવ્યો હતો તે હજી પણ ફોનમાં હતો—“તને સાચું યાદ આવે એ પહેલાં તું મરી ન જાય એટલું જ.” માયરાના હાથ ઠંડા પડી ગયા. જો કબીર મરી ગયો હતો તો તેને તેના વિશે ચેતવણી કોણ આપી રહ્યું હતું? અને શા માટે? તેણે અજાણ્યા નંબર પર ફરી call કર્યો. ફોન બંધ હતો. ત્યારબાદ તેને એક બીજો message મળ્યો—“હોસ્પિટલમાંથી બહાર નીકળ્યા પછી જૂના ઘરમાં જજે. કબીર જે શોધી રહ્યો હતો, એ જ તારી યાદશક્તિનું રહસ્ય છે.”

હોસ્પિટલમાંથી છૂટ્યા પછી માયરા સીધી પોતાના ઘરે ગઈ નહીં. તે જૂના ઘરની શોધમાં નીકળી. તેને ખબર નહોતી કે તે ક્યાં છે, પરંતુ ફોનમાં રહેલા એક જૂના ફોટાની મદદથી તેને શહેરની બહાર આવેલું એક જૂનું બંગલું મળી ગયું. બંગલાના દરવાજા પર ધૂળ જામી હતી. બારીના કાચ તૂટેલા હતા અને આખું ઘર વર્ષોથી કોઈએ ખોલ્યું ન હોય એવું લાગતું હતું. માયરાએ દરવાજો ધકેલ્યો. અંદર પ્રવેશતાં જ તેના શરીરમાં અજાણી સिहरન દોડી ગઈ. જાણે તે આ જગ્યા પહેલાં આવી ચૂકી હોય. દીવાલ પર એક જૂનો ફોટો લટકતો હતો. તેમાં માયરા અને કબીર સાથે ઊભા હતા. ફોટો જોઈને તેની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેને કશું યાદ નહોતું, છતાં તેના દિલને કબીર ઓળખાતો હતો. તેણે ધીમેથી ફોટાને સ્પર્શ કર્યો. એ જ ક્ષણે તેની આંખો સામે એક ઝલક આવી—તે અને કબીર આ જ ઘરના રૂમમાં ઊભા હતા. કબીર ખૂબ ગભરાયેલો હતો. તે માયરાને કહી રહ્યો હતો, “જો હું પાછો ન આવું તો કોઈ પર વિશ્વાસ ન કરજે.” ઝલક અચાનક તૂટી ગઈ. માયરા જમીન પર બેસી ગઈ. “કબીર... તમે મને શું છુપાવ્યું હતું?”

ઘરના એક રૂમમાં તેને જૂની ડાયરી મળી. ડાયરી કબીરની હતી. પહેલા જ પાને લખેલું હતું—“માયરા માટે. જો આ ડાયરી તેના હાથમાં છે, તો કદાચ મારી પાસે પાછા આવવાનો સમય નથી.” માયરાએ કંપતા હાથથી પાનાં ફેરવ્યાં. કબીરે લખ્યું હતું કે માયરા છેલ્લા ઘણા મહિનાથી એક જૂના રહસ્યની તપાસ કરી રહી હતી. શહેરના કેટલાક લોકો ગાયબ થઈ રહ્યા હતા અને દરેક ઘટનાનો સંબંધ એક જ જૂના પરિવાર સાથે હતો. એ પરિવારનું નામ હતું—રાઠોડ પરિવાર. કબીરને શંકા હતી કે માયરાના પરિવાર અને આ લોકો વચ્ચે વર્ષો જૂનો સંબંધ હતો. આગળના પાને એક ફોટો હતો. તેમાં માયરાની માતા એક અજાણ્યા પુરુષ સાથે ઊભી હતી. ફોટાની પાછળ લખ્યું હતું—“આ માણસને માયરા ઓળખે છે, પણ તેને યાદ નથી.”

માયરાએ ડાયરી આગળ વાંચી. કબીરે લખ્યું હતું કે માયરાની યાદશક્તિ અકસ્માતથી ગુમ થઈ નહોતી. અકસ્માત પહેલાં જ કોઈએ તેની યાદશક્તિ સાથે છેડછાડ કરી હતી. શરૂઆતમાં માયરાને વિશ્વાસ ન આવ્યો. પરંતુ ડાયરીના અંતે લખેલી તારીખ જોઈને તે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. એ તારીખ તેના અકસ્માતના ત્રણ દિવસ પહેલાંની હતી. એટલે કબીર તેના અકસ્માત પહેલાં જ આ બધું જાણતો હતો. અને સૌથી ભયાનક વાત એ હતી કે કબીરે છેલ્લે લખ્યું હતું—“માયરા પોતે જ આ બધું શોધવા આવી હતી. જો તે બધું ભૂલી ગઈ છે, તો તેનો અર્થ એ છે કે કોઈએ તેને ફરીથી રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે.”

અચાનક ઘરના બહાર કાર ઊભી રહેવાનો અવાજ આવ્યો. માયરા ગભરાઈ ગઈ. બારીમાંથી જોયું તો એક કાળી કાર હતી. એક માણસ કારમાંથી ઉતર્યો અને ઘરની તરફ આવવા લાગ્યો. માયરા પાછળના રૂમમાં છુપાઈ ગઈ. દરવાજો ધીમેથી ખુલ્યો. પગલાં અંદર આવ્યા. તે માણસે ઘરમાં કોઈને શોધવાનું શરૂ કર્યું. માયરાએ ફોન હાથમાં લીધો, પરંતુ network નહોતું. માણસ કબીરની ડાયરીવાળા રૂમ સુધી આવ્યો. તેણે ટેબલ ખોલી અને કંઈક શોધવા લાગ્યો. માયરાએ હિંમત કરીને તેનો ચહેરો જોયો—અને તેને ઓળખી લીધો. એ જ ચહેરો તેને હોસ્પિટલમાં યાદ આવ્યો હતો. તેની યાદશક્તિમાં એક ધૂંધળી તસવીર ફરી ઝબકી. આ માણસ તેના ઘરમાં આવ્યો હતો. કબીર તેની સાથે ઝઘડી રહ્યો હતો. અને પછી... ગોળીનો અવાજ.

માયરાએ મોઢા પર હાથ મૂકી દીધો. અચાનક માણસે પાછળ જોયું. “કોણ છે?” માયરા દોડીને બીજા રૂમમાં ગઈ. ત્યાં એક જૂની અલમારી હતી. તેણે દરવાજો બંધ કરી દીધો. બહારથી પગલાં નજીક આવતા રહ્યા. માણસે રૂમમાં પ્રવેશ કર્યો. થોડા સેકન્ડ પછી તેનો ફોન વાગ્યો. “હા,” તેણે ધીમેથી કહ્યું, “તે અહીં આવી ગઈ છે.” માયરાના હૃદયની ધડકન અટકી ગઈ. “ના, હજુ સુધી તેને બધું યાદ નથી આવ્યું.” સામેની વ્યક્તિએ શું કહ્યું તે માયરા સાંભળી શકી નહીં. માણસે માત્ર એટલું કહ્યું, “કબીરની ડાયરી પણ તેને મળી ગઈ છે.” પછી તેણે ફોન બંધ કર્યો. માયરાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. એટલે કોઈ તેને સતત track કરી રહ્યું હતું. અને તેઓ જાણતા હતા કે તે જૂના ઘરમાં આવી છે.

માણસ બહાર નીકળ્યો ત્યારે માયરા ધીમેથી અલમારીમાંથી બહાર આવી. તે સીધી કબીરની ડાયરી પાસે ગઈ. છેલ્લા પાનાંની પાછળ એક નાનું કાગળ ચોંટાડેલું હતું. તેના પર લખેલું હતું—“જો તને આ વાંચવા મળે તો સમજજે કે હું તને ક્યારેય છોડીને ગયો નહોતો.” નીચે એક સરનામું હતું. માયરા તરત ત્યાં પહોંચી. તે શહેરની બહાર એક નાનું કેફે હતું. અંદર પ્રવેશતાં જ એક યુવતી તેની તરફ આવી. “તમે માયરા છો?” માયરાએ હા પાડી. યુવતીએ એક લિફાફો આપ્યો. “કબીરે મને આ આપ્યો હતો. તેણે કહ્યું હતું કે જો તમે ક્યારેય બધું ભૂલી જાઓ તો આ તમને આપવો.”

માયરાએ લિફાફો ખોલ્યો.

અંદર એક નાનો ફોટો હતો.

ફોટામાં માયરા, કબીર અને તેમની વચ્ચે ઊભેલી એક નાની બાળકી હતી.

માયરાએ ફોટો જોઈને ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું, “આ બાળકી કોણ છે?”

યુવતીએ જવાબ આપ્યો, “તમારી દીકરી.”

માયરાને લાગ્યું કે તેના કાનમાં કોઈ વિસ્ફોટ થયો.

“મારી... દીકરી?”

“હા. તેનું નામ આર્યા હતું.”

“પણ... મને તો યાદ પણ નથી કે મારી કોઈ દીકરી હતી.”

યુવતીની આંખોમાં દુઃખ આવી ગયું.

“કારણ કે તમને કહેવામાં આવ્યું હતું કે આર્યાનું મૃત્યુ થયું છે.”

માયરાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.

“કોણે કહ્યું?”

યુવતીએ ધીમેથી કહ્યું, “તમારી માતાએ.”

માયરાને અચાનક બધું ધૂંધળું લાગવા લાગ્યું. બાળકીનો ચહેરો, કબીરનું હસવું, જૂનું ઘર, વરસાદની રાત—બધી યાદો એક પછી એક તેના મગજમાં પાછી આવવા લાગી. તેને યાદ આવ્યું કે આર્યા જીવતી હતી. તેને યાદ આવ્યું કે કબીર તેની સાથે તેને બચાવવા માટે ભાગી રહ્યો હતો. તેને યાદ આવ્યું કે તેની માતાએ કહ્યું હતું કે આર્યા મૃત્યુ પામી છે. અને સૌથી છેલ્લે તેને એ પણ યાદ આવ્યું કે અકસ્માત પહેલાં તે પોતાની દીકરીને શોધી રહી હતી.

તે તરત જ ઘરે પહોંચી.

માતા સામે ઊભી રહીને તેણે એક જ પ્રશ્ન પૂછ્યો—“આર્યા ક્યાં છે?”

માતાનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો.

“માયરા...”

“મને હવે બધું યાદ છે.”

માતા રડવા લાગી.

“મારે તને બચાવવી હતી.”

“કઈ વસ્તુથી?”

“તારા પિતાથી.”

માયરા સ્થિર થઈ ગઈ.

તેના પિતાનું વર્ષો પહેલાં મૃત્યુ થયું હોવાનું તેને કહેવામાં આવ્યું હતું.

પરંતુ માતાએ ધીમેથી કહ્યું, “તારા પિતા જીવતા છે.”

માયરાના પગ નીચેની જમીન જાણે ખસી ગઈ.

“અને કબીર?”

માતાએ આંખો બંધ કરી.

“કબીરે તને બચાવવા માટે પોતાનો જીવ આપ્યો.”

“આર્યા ક્યાં છે?”

માતાએ જવાબ આપ્યો નહીં.

ત્યારે ઘરના પાછળના રૂમમાંથી એક નાની બાળકી બહાર આવી.

માયરા તેને જોઈને સ્થિર થઈ ગઈ.

બાળકીની આંખો કબીર જેવી હતી.

તે ધીમેથી માયરા પાસે આવી.

“મમ્મી?”

આ એક શબ્દ સાંભળતાં જ માયરા તૂટી પડી.

તેણે બાળકીને ગળે લગાવી લીધી.

તેની આંખોમાંથી આંસુ રોકાતા નહોતા.

આર્યા જીવતી હતી.

કબીરનું વચન સાચું હતું.

પરંતુ સત્ય હજુ પૂરું થયું નહોતું.

માયરા પાછળ વળી.

દરવાજા પાસે એક માણસ ઊભો હતો.

તેના ચહેરા પર ઠંડું સ્મિત હતું.

માયરા તેને જોઈને જ ઓળખી ગઈ.

તે જ માણસ...

જે જૂના ઘરમાં આવ્યો હતો.

તેનો પોતાનો પિતા.

“તને આખરે બધું યાદ આવી ગયું,” તેણે કહ્યું.

માયરા આર્યાને પોતાની પાછળ રાખીને ઊભી રહી.

“તમે કબીરને કેમ માર્યો?”

માણસ હસ્યો.

“કારણ કે તેણે તને સત્ય કહી દીધું હતું.”

“મારી યાદશક્તિ સાથે શું કર્યું?”

“તને એ બધું ભૂલવું જરૂરી હતું.”

“અને આર્યાને મારી પાસેથી કેમ દૂર કરી?”

“કારણ કે જો તું સત્ય સુધી પહોંચી જાત, તો આખું સામ્રાજ્ય તૂટી જાત.”

માયરા હવે ડરતી નહોતી.

તેની બાજુમાં તેની દીકરી હતી.

તેના હૃદયમાં કબીરની યાદ હતી.

અને તેના હાથમાં કબીરની ડાયરી.

“તમારું સામ્રાજ્ય હવે તૂટશે,” માયરાએ કહ્યું.

પોલીસની સાયરનનો અવાજ દૂરથી સંભળાયો.

માયરાની માતાએ વર્ષો સુધી છુપાવેલા બધા પુરાવા પોલીસને મોકલી દીધા હતા.

તે રાત્રે માયરાએ માત્ર પોતાનો ભૂતકાળ પાછો મેળવ્યો નહોતો.

તેણે પોતાનું જીવન પાછું મેળવ્યું હતું.

કેટલાક દિવસો પછી તે કબીરની કબર પાસે ઊભી હતી. આર્યા તેની બાજુમાં ઊભી હતી. માયરાએ કબર પર એક નાનું ફૂલ મૂક્યું.

“તમે કહ્યું હતું ને, જો હું બધું ભૂલી જાઉં તો પણ તમે મને યાદ રાખશો?”

પવન ધીમેથી વહી ગયો.

માયરા સ્મિત કરી.

“હવે મને બધું યાદ છે.”

આર્યાએ તેનો હાથ પકડી લીધો.

“મમ્મી, હવે આપણે ઘરે જઈએ?”

માયરાએ તેની દીકરી તરફ જોયું.

“હા.”

તે એક ક્ષણ માટે કબીરની કબર તરફ ફરી વળી.

“આ વખતે હું કોઈને પાછળ છોડીને નહીં જાઉં.”

અને પછી તે પોતાની દીકરીનો હાથ પકડીને આગળ વધી.

તેની જિંદગીમાં ઘણું બધું ખોવાઈ ગયું હતું.

પરંતુ અંતે તેને એક સત્ય સમજાયું—

યાદશક્તિ માણસને ભૂતકાળ સાથે જોડે છે, પરંતુ પ્રેમ તેને ફરીથી જીવવાનું કારણ આપે છે.

અને કદાચ આ જ તેની જિંદગીની સૌથી મોટી જીત હતી.

SB Entertainment