“પોપટ અને મીરા: મૃત્યુ પછીની મુલાકાત”
કેટલીક રાતો એવી હોય છે, જેની સવાર ક્યારેય આવતી નથી... અને કેટલીક પ્રેમકથાઓ એવી હોય છે, જેમાં પ્રેમ કરનાર વ્યક્તિ જ સૌથી મોટું રહસ્ય બની જાય છે.
ગુજરાતના એક નાનકડા ગામ રામપુરમાં નવરાત્રીની ધામધૂમ ચાલી રહી હતી. આખું ગામ રંગબેરંગી લાઇટોથી ઝગમગી રહ્યું હતું. ચોકમાં ઢોલના તાલ પર લોકો ગરબા રમી રહ્યા હતા. બાળકોના ચહેરા પર ખુશી હતી અને યુવાનો માટે આ રાત જાણે આખા વર્ષની સૌથી ખાસ રાત હતી.
એ જ ગામમાં પોપટ અને મીરા રહેતાં હતાં.
પોપટ ચોવીસ વર્ષનો હસમુખો યુવક હતો. તેને મજાક કરવાની આદત હતી. કોઈ ગંભીર વાત ચાલતી હોય તો પણ તે એવી મજાક કરી નાખે કે સામેની વ્યક્તિ હસી પડે. મીરા તેની બાળપણની મિત્ર હતી. બંને એકબીજાને ખૂબ સારી રીતે ઓળખતાં હતાં. મીરાના મનમાં પોપટ માટે મિત્રતાથી વધારે લાગણી હતી, પરંતુ તેણે ક્યારેય પોતાના દિલની વાત ખુલ્લેઆમ કહી નહોતી.
એ રાત્રે બંને ગરબા જોવા ગયાં હતાં.
રાતના સાડા અગિયાર વાગ્યા ત્યારે મીરાએ પોપટને કહ્યું, “ચાલ, હવે ઘરે જઈએ. મમ્મીનો ફોન આવી ગયો છે. મોડું થશે તો ઘરમાં બધા ચિંતા કરશે.”
પોપટે હસીને કહ્યું, “આજે તો તું ખૂબ સુંદર લાગે છે. થોડો સમય અહીં ઊભી રહે. તારા માટે એક વાત કહેવાની છે.”
મીરા શરમાઈ ગઈ.
“શું વાત?”
“ઘરે જઈને કહીશ.”
“હમણાં કેમ નહીં?”
“કારણ કે કેટલીક વાતો કહેવા માટે ખાસ જગ્યા જોઈએ.”
મીરા હસી પડી. “તારી વાતો પણ તારા જેવી જ વિચિત્ર છે.”
બંને મેદાનની બહાર નીકળ્યાં. રસ્તા પર લોકોની ભીડ ઓછી થઈ રહી હતી. થોડે દૂર એક ચાની દુકાન બંધ થઈ રહી હતી. આકાશમાં વાદળો છવાયેલાં હતાં અને ઠંડો પવન ફૂંકાઈ રહ્યો હતો.
ગામના મુખ્ય રસ્તેથી જવાને બદલે પોપટે જૂનો રસ્તો પસંદ કર્યો.
મીરા તરત અટકી ગઈ.
“આ રસ્તે નહીં જઈએ.”
“કેમ?”
“તને ખબર છે ને, આ રસ્તા પર જૂની હવેલી આવે છે?”
“હા, તો?”
“ગામમાં બધા કહે છે કે ત્યાં ભૂત છે.”
પોપટ હસી પડ્યો.
“જો ભૂત હશે તો એને પણ કહીશ કે ગરબા રમવા આવજે.”
મીરાએ ગુસ્સાથી તેની સામે જોયું.
“તું હંમેશાં મજાક કરે છે. મને ખરેખર ડર લાગે છે.”
પોપટે તેનો હાથ પકડી લીધો.
“ડરતી નહીં. હું છું ને તારી સાથે.”
આ શબ્દો સાંભળીને મીરાના ચહેરા પર સ્મિત આવી ગયું. તેને શું ખબર હતી કે થોડા સમય પછી આ જ શબ્દો તેના જીવનનો સૌથી મોટો પ્રશ્ન બની જવાના હતા.
2. રસ્તા પર દેખાયેલી છોકરી
જૂનો રસ્તો ગામથી દૂર જતો હતો. બંને બાજુ ઊંચાં વૃક્ષો હતાં. રસ્તાની કેટલીક લાઇટો બંધ હતી. દૂર જૂની હવેલીની કાળી દીવાલો દેખાતી હતી.
થોડું આગળ જતાં મીરાને રસ્તાની બાજુમાં એક છોકરી ઊભેલી દેખાઈ.
છોકરીએ સફેદ સાડી પહેરી હતી. તેના લાંબા વાળ ચહેરા પર પડેલા હતા. તે એકદમ સ્થિર ઊભી હતી.
મીરાએ પોપટનો હાથ મજબૂતીથી પકડી લીધો.
“પોપટ, પેલી છોકરીને જો.”
પોપટે સામે જોયું.
“કઈ છોકરી?”
“પેલી! ઝાડ પાસે ઊભી છે.”
પોપટે આંખો મીંચીને જોયું, પરંતુ ત્યાં કોઈ નહોતું.
“મીરા, તને અંધારામાં ભ્રમ થાય છે.”
“પણ મેં એને મારી આંખે જોઈ!”
બંને આગળ વધવા લાગ્યાં.
થોડી ક્ષણ પછી મીરાને પાછળથી પાયલનો અવાજ સંભળાયો.
છમ... છમ... છમ...
એ અવાજ તેમની પાછળથી આવી રહ્યો હતો.
મીરા અટકી ગઈ.
પોપટે પૂછ્યું, “હવે શું થયું?”
“કોઈ આપણી પાછળ આવે છે.”
પોપટે પાછળ જોયું.
રસ્તો ખાલી હતો.
પરંતુ પાયલનો અવાજ બંધ થયો નહીં.
આ વખતે અવાજ વધુ નજીકથી આવ્યો.
છમ... છમ...
અને પછી એક સ્ત્રીનો અવાજ સંભળાયો.
“મીરા...”
મીરાનું હૃદય ધબકવા લાગ્યું.
એ અવાજ તેની માતાનો હતો.
પરંતુ તેની માતાનું મૃત્યુ પાંચ વર્ષ પહેલાં થયું હતું.
“મમ્મી?” મીરાના મોઢામાંથી શબ્દ નીકળી ગયો.
પોપટે તરત તેનો હાથ ખેંચ્યો.
“જવાબ ન આપતી!”
મીરાએ આશ્ચર્યથી તેને જોયો.
“તને કેવી રીતે ખબર કે હું જવાબ આપવા જઈ રહી હતી?”
પોપટ ચૂપ રહ્યો.
એ જ સમયે મીરાનો ફોન વાગ્યો.
અજાણ્યા નંબર પરથી સંદેશ આવ્યો હતો.
“તારી બાજુમાં જે માણસ ઊભો છે, એ પોપટ નથી.”
મીરાએ સંદેશ બે વાર વાંચ્યો.
પછી ધીમે ધીમે પોપટ તરફ જોયું.
“આ શું છે?”
પોપટે ફોન હાથમાં લીધો. સંદેશ વાંચતાં જ તેનો ચહેરો બદલાઈ ગયો.
“ચાલ, અહીંથી નીકળીએ.”
“પહેલાં મને જવાબ આપ. તું કંઈક જાણે છે ને?”
“મીરા, અત્યારે સવાલ કરવાનો સમય નથી!”
તેનો અવાજ એટલો કડક હતો કે મીરા એક ક્ષણ માટે ડરી ગઈ.
બંને ઝડપથી આગળ વધ્યાં. પરંતુ થોડી જ વારમાં તેમની સામે ફરી એ જ વડનું ઝાડ આવી ગયું.
મીરા ચીસ પાડી ઊઠી.
“આપણે તો આ ઝાડ પાછળ છોડી દીધું હતું!”
પોપટે આસપાસ જોયું.
“આપણે એક જ રસ્તા પર વારંવાર પાછાં આવી રહ્યાં છીએ.”
રસ્તાની બીજી બાજુ જૂની હવેલી હતી.
તેની ઉપરની બારીમાં પીળો દીવો પ્રગટ્યો.
બારીમાં કોઈ ઊભું હતું.
આ વખતે મીરાએ સ્પષ્ટ જોયું.
એ છોકરીનો ચહેરો મીરાના પોતાના ચહેરા જેવો જ હતો.
3. હવેલીમાંથી આવેલો ફોન
મીરાએ પોપટને કહ્યું, “મારે અહીંથી જવું છે. મને આ જગ્યા ગમતી નથી.”
પોપટે તેનો હાથ પકડ્યો.
“મારી વાત સાંભળ. આપણે હવેલીની અંદર જઈશું. ત્યાંથી પાછળનો રસ્તો ગામમાં જાય છે.”
“ના! હું અંદર નહીં જાઉં.”
“મીરા, બીજો કોઈ રસ્તો નથી.”
પોપટ તેને લઈને હવેલીના દરવાજા સુધી પહોંચ્યો.
દરવાજો જૂનો હતો, છતાં તેમણે હાથ લગાવ્યો એ પહેલાં જ તે ધીમેથી ખૂલી ગયો.
ચરરર...
અંદરથી ઠંડો પવન બહાર આવ્યો.
હવેલીમાં ધૂળની ગંધ હતી. દીવાલો પર જૂનાં ચિત્રો લટકતાં હતાં. છત પરથી કરોળિયાનાં જાળાં લટકતાં હતાં.
મીરાએ ધીમેથી પૂછ્યું, “આ હવેલીમાં કોઈ રહે છે?”
પોપટે કહ્યું, “કોઈ નહીં.”
એટલામાં ઉપરના માળેથી પગલાંનો અવાજ આવ્યો.
ઠક... ઠક... ઠક...
કોઈ સીડીઓ પરથી નીચે આવી રહ્યું હતું.
મીરા અને પોપટ દરવાજા પાસે જ ઊભાં રહ્યાં.
થોડી વારમાં એક વૃદ્ધ માણસ દેખાયો. તેના હાથમાં લાલટેન હતી અને ચહેરા પર ઊંડી કરચલીઓ હતી.
“તમે અહીં શું કરો છો?” વૃદ્ધે પૂછ્યું.
પોપટે જવાબ આપ્યો, “અમારે ગામમાં જવું છે. રસ્તો બંધ થઈ ગયો છે.”
વૃદ્ધે મીરા સામે જોયું.
તેના ચહેરા પર આશ્ચર્ય ફેલાઈ ગયું.
“તું પાછી આવી?”
મીરા ગૂંચવાઈ ગઈ.
“શું કહ્યું તમે?”
વૃદ્ધે લાલટેન ઊંચી કરી.
“મીરા... તને ખરેખર કંઈ યાદ નથી?”
પોપટે તરત કહ્યું, “અમારે જવું છે.”
વૃદ્ધે પોપટ સામે જોયું.
“અને તું? તું તો અહીં ક્યારેય આવવાનો નહોતો.”
પોપટનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થઈ ગયો.
“ચૂપ રહો!”
વૃદ્ધે મીરાનો હાથ પકડી લીધો.
“દીકરી, જો તારે સત્ય જાણવું હોય તો મારી સાથે આવ. પણ એક વાત યાદ રાખજે—આ માણસ જે કહે, એ બધું સાચું નથી.”
મીરા પોપટ સામે જોઈ રહી.
પોપટે તેનો હાથ પકડીને પોતાની તરફ ખેંચ્યો.
“મીરા, આ વૃદ્ધ પાગલ છે. એની વાતોમાં ન આવતી.”
પરંતુ વૃદ્ધની આંખોમાં એવો ડર હતો કે મીરા તેની વાત અવગણી શકી નહીં.
તેણે પોપટનો હાથ છોડ્યો અને વૃદ્ધની પાછળ ચાલી.
પોપટ ત્યાં જ ઊભો રહ્યો.
જતાં પહેલાં મીરાએ પાછળ જોયું.
પોપટ હસી રહ્યો હતો.
પરંતુ એનું સ્મિત માનવી જેવું નહોતું.
એની આંખોમાં કાળો રંગ ફેલાતો જતો હતો.
4. ત્રણ મહિના જૂનો અખબાર
વૃદ્ધ મીરાને હવેલીના ભોંયરામાં લઈ ગયો. ત્યાં એક નાનકડો ઓરડો હતો. ઓરડામાં જૂની પેટી, તૂટેલી ખુરશી અને લાકડાનું ટેબલ હતું.
વૃદ્ધે પેટી ખોલી.
એની અંદર ઘણા જૂના અખબારો અને એક ડાયરી હતી.
“મારું નામ રઘુવીર છે,” તેણે કહ્યું. “હું આ હવેલીની સંભાળ રાખતો હતો. ત્રણ મહિના પહેલાં જે થયું હતું, એની મને સંપૂર્ણ ખબર છે.”
મીરાએ પૂછ્યું, “મારી સાથે શું થયું હતું?”
રઘુવીરે એક અખબાર તેની સામે મૂક્યો.
હેડલાઇન હતી:
“રામપુર ગામમાં તળાવમાંથી બે મૃતદેહ મળ્યા; યુવક અને યુવતીનાં મોતથી ગામમાં શોક.”
અખબારની અંદર પોપટ અને મીરાના ફોટા હતા.
મીરાના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.
“આ... આ શું છે?”
રઘુવીરે કહ્યું, “ત્રણ મહિના પહેલાં નવરાત્રીની એક રાત્રે પોપટ અને તું તળાવ પાસે ગયાં હતાં. બીજા દિવસે સવારે ગામના લોકોને તળાવમાં બે મૃતદેહ મળ્યા. બંનેની ઓળખ થઈ ગઈ હતી. એ મૃતદેહો તારા અને પોપટના હતા.”
મીરા પાછળ ખસી ગઈ.
“ના! હું જીવતી છું! હું તમારી સામે ઊભી છું!”
“ક્યારેક મૃત્યુ પામેલા લોકો પોતાની સાથે બનેલી છેલ્લી ઘટનામાં જ અટવાઈ જાય છે. તેમને સમજાતું નથી કે તેઓ જીવતા નથી.”
મીરાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યાં.
“તો પછી હું અહીં કેવી રીતે છું?”
રઘુવીરે ડાયરી ખોલી.
“એનો જવાબ આમાં છે.”
ડાયરીના પહેલા પાને લખેલું હતું:
‘જો મીરા ફરી આ હવેલીમાં આવે, તો તેને બધું સત્ય બતાવવું. નહીં તો આ રાત ક્યારેય પૂરી નહીં થાય.’
નીચે બીજી એક નોંધ હતી:
‘પોપટ મીરાનો ખૂની નથી. મીરા પણ પોપટની ખૂની નથી. બંનેને મારનાર વ્યક્તિ હજી જીવતી છે.’
મીરાએ આશ્ચર્યથી રઘુવીર સામે જોયું.
“તો અમને કોણે માર્યાં?”
રઘુવીરે જવાબ આપ્યો નહીં.
તેણે ઓરડાની દીવાલ પર લટકતું એક અરીસું બતાવ્યું.
“પહેલાં તારે તારો સાચો ચહેરો જોવો પડશે.”
મીરા અરીસાની સામે ઊભી રહી.
તેમાં તેનો ચહેરો દેખાતો હતો, પરંતુ તેની પાછળ એક બીજી છબી ઊભી હતી.
સફેદ સાડી પહેરેલી છોકરી.
મીરા ફરી.
પાછળ કોઈ નહોતું.
અરીસામાં છોકરીએ પોતાનો ચહેરો ઊંચો કર્યો.
તે મીરા જ હતી.
પરંતુ તેના ગળા પર ઊંડો ઘા હતો અને આંખોમાં લોહી ભરાયેલું હતું.
છોકરીએ હોઠ હલાવ્યા.
“મીરા... તને યાદ નથી કે તું મરી કેવી રીતે?”
અરીસો તૂટી ગયો.
અને મીરાને અચાનક ત્રણ મહિના જૂની રાત યાદ આવવા લાગી.
5. તળાવ પાસે શું થયું હતું?
ત્રણ મહિના પહેલાંની એ રાત પણ નવરાત્રીની હતી.
પોપટ અને મીરા ગરબા જોઈને ગામની બહાર આવેલા તળાવ પાસે ગયાં હતાં. પોપટે નક્કી કર્યું હતું કે એ રાત્રે તે મીરાને પોતાની લાગણીઓ વિશે જણાવશે.
ચાંદની પાણી પર પડતી હતી.
પોપટે મીરાનો હાથ પકડીને કહ્યું, “મીરા, હું તને બાળપણથી ઓળખું છું. તું મારી સૌથી નજીકની વ્યક્તિ છે.”
મીરાએ સ્મિત કર્યું.
“મને ખબર છે.”
“પણ છેલ્લા થોડા સમયથી મને લાગે છે કે હું તને ફક્ત મિત્ર તરીકે નથી જોતો.”
મીરાની આંખોમાં ખુશીનાં આંસુ આવી ગયાં.
“પોપટ, હું પણ તને પ્રેમ કરું છું.”
બંને થોડી ક્ષણ એકબીજાની સામે ઊભાં રહ્યાં.
ત્યારે પાછળથી કોઈનો અવાજ આવ્યો.
“વાહ! પ્રેમની વાતો ચાલે છે?”
બંને પાછળ ફર્યાં.
ત્યાં ગામનો યુવક મહેશ ઊભો હતો.
મહેશ પોપટનો જૂનો મિત્ર હતો, પરંતુ છેલ્લા કેટલાક મહિનાથી બંને વચ્ચે દુશ્મની હતી. મહેશને મીરા પસંદ હતી અને તેને પોપટ સાથે મીરાની નજીકતા સહન થતી નહોતી.
મહેશે ગુસ્સાથી કહ્યું, “મીરા મારી થવાની હતી. તેં મારી પાસેથી એને છીનવી લીધી!”
પોપટે કહ્યું, “મીરા કોઈ વસ્તુ નથી કે કોઈ એને છીનવી લે. એને જેની સાથે રહેવું હોય, એ એની પસંદગી છે.”
મહેશ પોપટ તરફ દોડ્યો.
બંને વચ્ચે ઝપાઝપી શરૂ થઈ ગઈ.
મીરા તેમને છોડાવવા ગઈ, પરંતુ મહેશે તેને ધક્કો માર્યો. મીરાનું માથું પથ્થર સાથે અથડાયું અને તે જમીન પર પડી ગઈ.
પોપટે મીરાને ઊંચકવાનો પ્રયાસ કર્યો.
“મીરા! આંખો ખોલ! મીરા!”
પરંતુ મહેશે પોપટને પાછળથી પકડી લીધો.
“હવે તું પણ એની પાસે જ જઈશ!”
તેણે પોપટને જોરથી ધક્કો માર્યો.
પોપટ તળાવમાં પડી ગયો.
પાણીમાં પડતાં પહેલાં પોપટે મીરા સામે જોયું.
મીરા અર્ધબેભાન અવસ્થામાં હતી.
પોપટે મદદ માટે બૂમ પાડી.
પરંતુ મહેશ ત્યાંથી ભાગી ગયો.
થોડી જ મિનિટોમાં પોપટ પાણીમાં ગાયબ થઈ ગયો.
મીરા પણ જમીન પર પડી રહી.
તે રાત્રે બંનેનાં મૃત્યુ થયાં.
પરંતુ મહેશને ખબર નહોતી કે ગામની બહાર આવેલા જૂના મંદિરના પૂજારીએ આખી ઘટના દૂરથી જોઈ હતી. તેણે પોલીસને જાણ કરી, પરંતુ જ્યારે પોલીસ ત્યાં પહોંચી ત્યારે મહેશનો કોઈ પત્તો નહોતો.
પોલીસે તેને શોધ્યો, પરંતુ તે ગામ છોડીને ભાગી ગયો હતો.
અને એ જ રાતથી પોપટ અને મીરાની આત્માઓ એ તળાવ અને જૂની હવેલીની આસપાસ ભટકવા લાગી હતી.
6. પોપટ સામે પોપટ
મીરાને બધું યાદ આવી ગયું.
તે રડવા લાગી.
“મારો પોપટ મને છોડીને કેવી રીતે જઈ શકે? એ તો મને બચાવવા આવ્યો હતો!”
રઘુવીરે ધીમેથી કહ્યું, “એ તને છોડીને ગયો નથી. એ તારી રાહ જોઈ રહ્યો છે. પણ એ તારી સામે જે દેખાય છે, એ હંમેશાં એક જ નથી.”
“એનો અર્થ?”
“આ હવેલીમાં કોઈ એવી શક્તિ છે, જે મૃત લોકોની યાદોનો ઉપયોગ કરીને જીવતા લોકોને ભ્રમમાં મૂકે છે. તું પોપટને જે રીતે જુએ છે, એ કદાચ એની આત્મા છે. પણ ક્યારેક તને દેખાતો પોપટ તારી યાદોમાંથી બનેલો પડછાયો પણ હોઈ શકે છે.”
મીરા કંઈ બોલી શકે એ પહેલાં ઉપરથી પગલાંનો અવાજ આવ્યો.
ઠક... ઠક... ઠક...
રઘુવીરે લાલટેન બુઝાવી દીધી.
“એ આવી ગયો.”
ઓરડાનો દરવાજો ધીમેથી ખૂલ્યો.
પોપટ અંદર આવ્યો.
“મીરા, ચાલ. આપણે અહીંથી જઈએ.”
મીરા તેની સામે ઊભી રહી.
“મને બધું યાદ આવી ગયું છે.”
પોપટના ચહેરા પરનું સ્મિત ગાયબ થઈ ગયું.
“શું યાદ આવ્યું?”
“મહેશે આપણને માર્યાં હતાં. તું મને બચાવવા આવ્યો હતો.”
પોપટે માથું હલાવ્યું.
“ના, મીરા. એ ખોટું છે. તને કોઈએ માર્યું નથી. આપણે બંને જીવતાં છીએ.”
મીરાએ તેની આંખોમાં જોયું.
“તો મારી સાથે તળાવ પાસે ચાલ. જો તું સાચો પોપટ છે, તો તને મારી સાથે ત્યાં જતાં ડર નહીં લાગે.”
પોપટ થોડી ક્ષણ ચૂપ રહ્યો.
પછી હસ્યો.
“સારું. ચાલ.”
તે મીરાનો હાથ પકડવા આગળ વધ્યો.
પરંતુ એના હાથમાંથી ઠંડી હવા પસાર થઈ ગઈ.
મીરા પાછળ ખસી ગઈ.
પોપટનો ચહેરો ધીમે ધીમે બદલાવા લાગ્યો.
એની આંખો કાળી થઈ ગઈ.
ચહેરા પર ઊંડા ઘા દેખાવા લાગ્યા.
“તું મને ઓળખી કેમ શકતી નથી?” એણે ભયાનક અવાજે પૂછ્યું.
મીરા રડવા લાગી.
“તું કોણ છે?”
પોપટે ચીસ પાડી.
“હું તારો પોપટ છું!”
એ જ સમયે ઓરડાના બીજા દરવાજામાંથી બીજો પોપટ અંદર આવ્યો.
એનો ચહેરો શાંત હતો. આંખોમાં દુઃખ હતું.
“મીરા, એની વાતમાં ન આવતી. હું અહીં છું.”
હવે મીરાની સામે બે પોપટ ઊભા હતા.
એક ભયાનક ચહેરા સાથે.
બીજો એ જ ઓળખીતા ચહેરા સાથે, જેને તે બાળપણથી પ્રેમ કરતી હતી.
બંને એકસાથે બોલ્યા:
“મીરા, મારી સાથે આવ!”
મીરાએ આંખો બંધ કરી દીધી.
અને પછી તેને પોપટે ત્રણ મહિના પહેલાં કહેલી વાત યાદ આવી.
“જો ક્યારેય હું તને ઓળખવાનો ઇનકાર કરું, તો સમજી જજે કે કંઈક ખોટું છે.”
મીરાએ આંખો ખોલી.
તેણે શાંત દેખાતા પોપટને પૂછ્યું, “જ્યારે આપણે છેલ્લે તળાવ પાસે હતાં, ત્યારે તું મને શું કહેવા માગતો હતો?”
શાંત પોપટની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં.
“હું તને કહેવા માગતો હતો કે હું તને પ્રેમ કરું છું.”
મીરાએ તેની તરફ હાથ લંબાવ્યો.
“તું જ મારો પોપટ છે.”
ભયાનક ચહેરાવાળો પડછાયો ગુસ્સાથી ધ્રૂજવા લાગ્યો.
“ના! તું એને પસંદ નહીં કરી શકે!”
રઘુવીરે બૂમ પાડી, “એ મહેશની આત્મા છે! એ પોપટનો ચહેરો ધારણ કરીને મીરાને પોતાની સાથે લઈ જવા માગે છે!”
પડછાયાએ રઘુવીર તરફ હાથ લંબાવ્યો.
ઓરડામાં જોરદાર પવન ફૂંકાવા લાગ્યો.
લાલટેન જમીન પર પડી ગઈ.
દીવાલો ધ્રૂજવા લાગી.
પડછાયો મોટો થતો ગયો અને આખા ઓરડામાં ફેલાઈ ગયો.
મીરા અને પોપટે એકબીજાનો હાથ પકડી લીધો.
“હવે શું કરવું?” મીરાએ પૂછ્યું.
રઘુવીરે બૂમ પાડી, “તમારે તળાવ પાસે જવું પડશે! જ્યાં તમારું મૃત્યુ થયું હતું, ત્યાં જ આ બંધન તૂટી શકે છે!”
7. તળાવનું છેલ્લું રહસ્ય
ત્રણેય હવેલીમાંથી બહાર નીકળ્યાં.
રાતના બાર વાગીને પચાસ મિનિટ થઈ હતી.
આકાશમાં વીજળી ચમકતી હતી. રસ્તા પર ધુમ્મસ ફેલાયેલું હતું. દૂર તળાવનું પાણી કાળું દેખાતું હતું.
મીરા અને પોપટ તળાવના કિનારે પહોંચ્યાં.
રઘુવીરે પોતાની જૂની ડાયરીમાંથી એક પાનું કાઢ્યું.
“મૃત આત્માઓ ત્યારે જ મુક્ત થઈ શકે છે, જ્યારે તેમના મૃત્યુનું સત્ય દુનિયા સામે આવે અને તેમના મનમાં રહેલો ડર દૂર થાય.”
મીરાએ પૂછ્યું, “પણ મહેશ તો ભાગી ગયો છે. એને સજા કોણ આપશે?”
રઘુવીરે જવાબ આપ્યો, “સત્યને છુપાવી શકાય છે, પરંતુ હંમેશાં માટે દબાવી શકાતું નથી.”
એ જ સમયે તળાવની બીજી બાજુથી કોઈનો અવાજ આવ્યો.
“કોણ કહે છે કે હું ભાગી ગયો હતો?”
ત્રણેયે પાછળ જોયું.
એક માણસ ઊભો હતો.
તેના કપડાં ભીનાં હતાં. ચહેરા પર ઊંડા ઘા હતા.
એ મહેશ હતો.
મીરા ધ્રૂજવા લાગી.
“તું... તું અહીં શું કરે છે?”
મહેશ હસ્યો.
“હું ક્યાંય ગયો જ નથી, મીરા. હું પણ એ જ રાત્રે મરી ગયો હતો.”
રઘુવીર આશ્ચર્યથી બોલ્યો, “પણ તારો મૃતદેહ તો ક્યારેય મળ્યો નહોતો!”
મહેશે તળાવ તરફ આંગળી ચીંધી.
“કારણ કે હું પણ આ જ પાણીમાં ડૂબી ગયો હતો. જ્યારે પોપટને ધક્કો માર્યો, ત્યારે મારો પગ લપસી ગયો. હું પાણીમાં પડ્યો. બહાર નીકળવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ હું પણ બચી શક્યો નહીં.”
મીરાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“તો પછી આટલા મહિનાથી અમને કોણ ડરાવતું હતું?”
મહેશે પોપટ તરફ જોયું.
“હું નહીં. આ તળાવમાં કંઈક બીજું છે. કંઈક એવું, જે આપણાં મૃત્યુ પહેલાં પણ અહીં હતું.”
અચાનક તળાવનું પાણી ગોળ ગોળ ફરવા લાગ્યું.
પાણીની વચ્ચેથી એક કાળો પડછાયો ઊભો થયો.
તેનો કોઈ ચહેરો નહોતો. માત્ર બે લાલ આંખો હતી.
રઘુવીર પાછળ ખસી ગયો.
“આ તો એ જ છે...”
મીરાએ પૂછ્યું, “કોણ?”
રઘુવીરે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું, “આ હવેલી અને તળાવનું જૂનું રહસ્ય છે. વર્ષો પહેલાં અહીં એક સ્ત્રીનું મૃત્યુ થયું હતું. ગામના લોકોએ તેનું સત્ય છુપાવી દીધું હતું. ત્યારથી તેની આત્મા અહીં ભટકે છે. એ મૃત લોકોની યાદો અને ચહેરાઓનો ઉપયોગ કરીને તેમને મુક્ત થવા દેતી નથી.”
કાળો પડછાયો ધીમે ધીમે તેમની તરફ વધવા લાગ્યો.
તેનો અવાજ ચારેબાજુ ગુંજ્યો.
“કોઈ અહીંથી નહીં જાય... કોઈ નહીં!”
મીરાએ પોપટનો હાથ વધુ મજબૂતીથી પકડી લીધો.
પોપટે કહ્યું, “મીરા, તું મારી સાથે રહેવા માગે છે?”
મીરાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં.
“હા. પણ હું નથી ઇચ્છતી કે આપણે આ રીતે ભટકતા રહીએ.”
પોપટે માથું હલાવ્યું.
“તો પછી આપણે સત્યનો સામનો કરવો પડશે.”
બંને તળાવની નજીક આગળ વધ્યાં.
કાળો પડછાયો તેમની સામે ઊભો રહ્યો.
મીરાએ હિંમત કરીને કહ્યું, “અમને હવે તારા ખોટા ચહેરાઓથી ડર લાગતો નથી. અમને બધું યાદ આવી ગયું છે. અમારું મૃત્યુ થયું હતું, પણ અમે એકબીજાને દોષ આપતા નથી. અમને એકબીજા પ્રત્યે કોઈ અફસોસ નથી.”
પોપટે આગળ કહ્યું, “જે થયું એનો બદલો લેવા અમે કોઈને મારવા માગતા નથી. અમને ફક્ત શાંતિ જોઈએ છે.”
એક ક્ષણ માટે તળાવ શાંત થઈ ગયું.
કાળા પડછાયાની આંખોમાંથી લાલ પ્રકાશ ઓછો થવા લાગ્યો.
પરંતુ પછી તેણે અચાનક મીરા તરફ હાથ લંબાવ્યો.
“જો તું અહીંથી જશે, તો તારા પ્રેમને હંમેશાં માટે ગુમાવી દેશે!”
મીરાએ પોપટ સામે જોયું.
પોપટે હળવું સ્મિત કર્યું.
“પ્રેમનો અર્થ કોઈને પોતાની પાસે બાંધી રાખવો નથી, મીરા. ક્યારેક પ્રેમનો અર્થ કોઈને મુક્ત કરી દેવાનો પણ હોય છે.”
મીરાએ રડતાં રડતાં માથું હલાવ્યું.
બંનેએ એકબીજાનો હાથ છોડ્યો.
અને એ જ ક્ષણે તળાવની ઉપર તેજસ્વી પ્રકાશ ફેલાઈ ગયો.
કાળો પડછાયો ભયાનક ચીસ પાડીને પાણીમાં સમાઈ ગયો.
પાણી શાંત થઈ ગયું.
આકાશમાં વીજળી ચમકવાનું બંધ થઈ ગયું.
અને વર્ષો પછી પહેલી વાર જૂની હવેલીની બારીનો દીવો બુઝાઈ ગયો.
8. છેલ્લી સવાર
સવારે ગામના લોકોને તળાવ પાસે કંઈક અજીબ જોવા મળ્યું.
જૂની હવેલીનો દરવાજો ખુલ્લો હતો. તેની અંદર વર્ષોથી બંધ રહેલા ઓરડાઓમાં સૂર્યપ્રકાશ પ્રવેશતો હતો.
રઘુવીર હવેલીની બહાર બેઠો હતો.
તેના હાથમાં જૂની ડાયરી હતી.
ગામના સરપંચે તેને પૂછ્યું, “રઘુવીરભાઈ, આટલા વર્ષો પછી હવેલીમાં શું થયું?”
રઘુવીરે શાંતિથી જવાબ આપ્યો, “જે સત્યને વર્ષોથી દબાવી રાખવામાં આવ્યું હતું, એ આજે બહાર આવ્યું છે.”
થોડા દિવસ પછી પોલીસે જૂના કેસની તપાસ ફરી શરૂ કરી. તળાવ પાસે મળેલા પુરાવા અને ગામના એક વૃદ્ધ સાક્ષીની જુબાનીથી પોપટ, મીરા અને મહેશના મૃત્યુ અંગેની હકીકતો બહાર આવી.
ગામના લોકોએ પહેલી વાર પોપટ અને મીરાના નામે દીવા પ્રગટાવ્યા.
મીરાના ઘરમાં તેની જૂની તસવીર સામે તેની માતાએ દીવો મૂક્યો.
તેમણે ધીમેથી કહ્યું, “દીકરી, હવે તને શાંતિ મળે.”
અને એ જ રાત્રે, મીરાના ઘરની બારી પાસે સફેદ ફૂલની એક નાની માળા મળી.
કોઈને ખબર નહોતી કે એ માળા કોણ મૂકી ગયું હતું.
પરંતુ મીરાની માતાએ એને જોઈને સ્મિત કર્યું.
કારણ કે તેમને લાગ્યું કે તેમની દીકરી છેલ્લી વાર તેમને મળવા આવી હતી.
પોપટના ઘરમાં પણ તેની તસવીર સામે એક નાનકડો દીવો પ્રગટેલો હતો.
અને તસવીરની બાજુમાં એક કાગળ પડ્યો હતો.
એના પર લખ્યું હતું:
“હવે હું તારી સાથે નથી, પણ તારા દરેક સ્મિતમાં જીવતો રહીશ.”
ગામમાં ધીમે ધીમે બધું સામાન્ય થઈ ગયું.
જૂની હવેલીને તોડી પાડવાનો નિર્ણય લેવામાં આવ્યો. તળાવની આસપાસ લાઇટો લગાવવામાં આવી. લોકો ફરી એ રસ્તા પરથી પસાર થવા લાગ્યા.
પણ નવરાત્રીની એ રાતની વાત કોઈ ભૂલ્યું નહીં.
કારણ કે એ રાત્રે માત્ર બે પ્રેમીઓનાં મૃત્યુનું રહસ્ય જ ખૂલ્યું નહોતું.
એ રાત્રે આખા ગામે શીખ્યું હતું કે સત્યને છુપાવી શકાય, પરંતુ સત્યનો પડછાયો ક્યારેય સંપૂર્ણપણે અદૃશ્ય થતો નથી.
9. છેલ્લો સંદેશ
એક વર્ષ પછી ફરી નવરાત્રી આવી.
ગામના ચોકમાં ગરબા રમાઈ રહ્યા હતા. બાળકો હસી રહ્યાં હતાં. લોકો ખુશીથી નાચી રહ્યાં હતાં.
રાત્રે બરાબર બાર વાગ્યે મીરાની એક જૂની મિત્રને ફોન આવ્યો.
સ્ક્રીન પર અજાણ્યો નંબર હતો.
તેણે ફોન ઉપાડ્યો.
બીજી બાજુથી એક યુવતીનો ધીમો અવાજ સંભળાયો.
“હેલો... તું મીરાને ઓળખે છે?”
મિત્રના હાથમાંથી ફોન લગભગ પડી ગયો.
“કોણ બોલે છે?”
“હું મીરા.”
ફોન કપાઈ ગયો.
એ જ સમયે ગામની બહાર તળાવ પાસે એક છોકરો ઊભો હતો. તેની બાજુમાં સફેદ કપડાં પહેરેલી એક છોકરી હતી.
છોકરાએ ધીમેથી પૂછ્યું, “મીરા, હવે આપણે અહીંથી જઈ શકીએ ને?”
છોકરીએ સ્મિત કર્યું.
“હા, પોપટ. હવે કોઈ આપણને રોકી નહીં શકે.”
બંને ધુમ્મસમાં આગળ વધવા લાગ્યાં.
થોડી ક્ષણ પછી તળાવના પાણીમાં એક ત્રીજો ચહેરો દેખાયો.
કોઈ સ્ત્રીનો.
એની આંખો ધીમે ધીમે ખૂલી.
અને પાણીની અંદરથી એક અવાજ આવ્યો:
“પોપટ અને મીરાની વાર્તા પૂરી થઈ... પણ હવે મારી વાર્તા શરૂ થાય છે.”
પાણીમાં એક નાનકડું વર્તુળ બન્યું.
પછી બીજું.
અને પછી બધું શાંત થઈ ગયું.
SB Entertainment
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें